Een verhaal vertelt over twee vrienden die door de woestijn liepen. Op een moment tijdens de reis kregen ze ruzie, en de ene vriend sloeg de ander in het gezicht. Degene die geslagen werd was gekwetst, maar zonder iets te zeggen schreef hij in het zand: Vandaag sloeg mijn beste vriend mij in het gezicht. Zij liepen verder totdat zij een oase vonden, waar zij besloten een bad te nemen. Degene die was geslagen, raakte vast in modder en dreigde te verdrinken, maar de vriend redde hem. Nadat hij was bijgekomen, schreef hij op een steen: "Vandaag redde mijn beste vriend mijn leven."

Op een dag tijdens mijn eerste jaar op de hogere school zag ik een jongen van mijn klas naar huis lopen. Zijn naam was Kyle. Hij had al zijn schoolboeken in zijn handen. Ik dacht bij mezelf: “Waarom neemt iemand al zijn schoolboeken op een vrijdag mee naar huis. Hij moet echt een nerd zijn.” Zelf had ik mijn weekend vol gepland met feestjes en een voetbalwedstrijd met mijn vrienden de volgende middag. Ik haalde mijn schouders op en liep verder. Toen ik achterom keek zag ik een groepje jongens richting Kyle lopen. De jongens liepen recht op hem af en sloegen al zijn boeken uit zijn handen en duwden hem omver. Zijn bril vloog door de lucht en deze belandde ongeveer 10 meter verderop in het gras van hem vandaan. Hij keek op en van afstand kon ik het verdriet van zijn gezicht aflezen. Ik kreeg medelijden met de jongen.