1 1 1 1 1 1 1 1 1 1
Een blauwe maan likt de ramen van je huis.
Je bent geestelijk leeg, geestelijk niet thuis.
Overal en nergens, niet op het juiste pad.
Je kijkt naar de maan, God wat ben je 't zat!
Hoe moet dat nu lieve vriendin?
Heeft het leven echt geen zin?
Heb je echt geen doelen meer?
Doet het allemaal echt zo'n zeer?
Hoe moet het dan met ons, jouw directe omgeving?
Die jou smeken om door te leven, zelfvergeving?
Op je inpraten om die zelfmoord te voorkomen,
zodat je blijft vechten, knokken en dromen.
Maar nee, mijn hart scheurt in pijnlijke stukken
als ik denk aan jouw zelfmoord die nu gaat lukken.
Dat ik je niet kon bereiken in jouw eenzaamheid.
Ik raak door jouw daad een goede vriendin kwijt.
Tja lieve vriendin, wat kan ik nog zeggen?
Je verlangen naar de dood is niet te weerleggen.
Jouw leven werd een leven zonder dromen.
Ik huil vast één traan van de vele die gaan komen.