Vroeger

Het was een dag zoals alle anderen.
De vogels zongen en de zon die scheen
alsof er nooit ter wereld iets zou veranderen.
De Vlaamse Gaai kraakte plots zijn stem.
Een dringende waarschuwing met klem
als een omen voor gebeurtenissen die gaan komen.
De gedachte ging op de loop,
iets wat er zachtjes bij me in sloop,
met een hang naar voorbije herinneringen
in de vorm van witgouden bindingsringen.
Levens, samen gedeeld met een gelijk doel.
"Jij voelt hetzelfde zoals ik 't voel."
Idealen voorop om de geestelijke bagage
maakten plaats voor het diep verlagen.
De breuken van geloftes, die pijn erna.
Allemaal door dat ene woordje, het woordje 'ja'.
Zomaar..., dat moment,
dat ik even een gedachte aan vroeger had.
Aan mijn leven zonder kleur, zo mat.
Een tragiek zonder einde, zonder begin.
Een vicieuze cirkel, zo'n oneindige kring.
Ik bleef maar draaien in een leven vol leegte
met een diepte zo oneindig groot!
Dat was de gedachte die even door mijn hoofd heen schoot.
Die donkere en moeilijke dagen waarin ik verkeerde
werd een leven waar ik zo ontstellend veel van leerde.
Hmmm...,
er zou vanaf nu niets meer veranderen.
Het bleef een mooie dag zoals alle anderen.
De vogels zongen nog. De Vlaamse Gaai was verdwenen.
En de zon scheen zoals hij nog nooit had geschenen...

Vroeger zag ik ze al en het waren er veel
die er niets voor terug wilden hebben.
Nu, door de maatschappelijke verandering,
worden ze zeldzaam; schaars,
door de sociale opvatting
dat egoïsme beter scoort
en dat aan jezelf denken
een levenswijze is die bij je hoort.
Waar zijn die idealisten
die mij vroeger hebben beloofd
dat het allemaal anders zou worden?
Waar zijn die idealisten
die de wereld wilden verbeteren?
Waar zijn die mensen
die ik toen oprecht heb geloofd?
Zijn ze dan toch uitgestorven?
M'n grote 'voorbeelden'. (Jaja!)
De idealist van nu
is ondergronds gegaan,
zijn woorden psychedelisch.
Hij vertelt nu over zijn ideeën
in, rokerige, para logistische kelders.
En nog steeds waarom het beter moet,
maar alleen minder devoot!
Boute uitspraken hebben
en er niets mee kunnen doen.
Omdat oren gesloten blijven
voor een navrante werkelijkheid
die alleen maar
door een enkel paar ogen wordt gezien.
Idealisme is niet meer van deze tijd.
Het is hetzelfde als je voor een spiegel staat
en je jouw laatste toehoorder verteld
dat hij eerst maar bij zichzelf moet beginnen.
En dat is nog steeds moeilijk te begrijpen
voor mensen die monddood worden gemaakt.

Soms is hij er en soms ook niet.
Het kind wat geestelijk niets ziet.
Het kindje is weer és gevlucht
met zijn handjes voor de ogen,
veilig zwevend, frisse lucht
daar het lot weer had gelogen.
Een vlucht in fantasie, sereniteit.
Een vlucht in wolken van geborgenheid.
(...)
Soms is hij er, maar meestal niet.
Het kind wat geestelijk niets ziet.

Waar ik nou zo vreselijk op hamer
is de gezondheid in mijn bovenkamer!
Dat wat ik meen, ik ook voel want dat maakt het goed.
En dat wat ik bedoel, ik ook voel in mijn bloed.
Omdat ik eerlijk wil blijven of soms klein,
zodat ik kan voelen wat ik altijd al had willen zijn.

Ik heb een partner
die heel erg jaloers kan zijn.
Dat is mijn verwerkte verleden
en smaakt naar bedorven wijn.
Juist mijn verleden zorgt er voor
dat iedereen bij me wegloopt
en mijn begeerde geluk wegdrukt
waarop ik altijd heb gehoopt.
En dat doet vreselijk veel pijn,
omdat het meeste mij is aangedaan
waardoor ik dubbel wordt gestraft
om iets wat ik nooit heb gedaan.

Ik ken mijn verleden.
Niet dat ik er van hou
of er iets over zeggen zou.
Het is maar een deel van mijn heden.
Ik heb mijn verleden vergeven.
Geaccepteerd als wat het toen was.
Een geestelijk te zware jas
die me niet beschermde tegen het leven.
Ik ken mijn verleden goed.
Het vormde me tot wie ik nu ben.
Sterker en levenslustiger zegt men,
nu mijn heden het zo geweldig doet!