Verslaving

Gedragen op de wind van het verlangen
zong ik coupletten van een schemerlied.
Mijn beste vrienden toen, de drank en wiet,
hielden me in 't gevoel gevangen.
Begraven onder een berg van ellende
groef ik mijzelf een weg naar boven.
Kon ik eindelijk voelen en beloven
en de zwarte gedachten heen zenden.
Verlicht en verwarmd door de waarheid
dat ik als individu belangrijk ben!
Eindelijk een nieuwe zelfstandigheid ken!
Leef ik nu zonder wroeging of zelfs spijt.
De laatste zelfstandigheid sterft een zachte dood
wanneer ik kijk naar mijn brandende brug.
Als ik zou willen de enige weg terug.
Maar de innerlijk rust en vrede in me voelen groot.

Zo, mijn vriend, ik heb het gedaan.
Vanwege jouw beheersing in 't leven,
waarin je me echt niets meer kon geven,
ben je verbannen en kwam ik alleen te staan.
Je kunt mij niet meer helpen
als je me altijd maar verdooft.
Terwijl je me had beloofd,
dat je 't lijden zou gaan stelpen.
Ja, mijn vriend, je bent nu weg.
Pas drie dagen maar...sta ik nu droog,
nadat jij weg moest en ik niet loog.
Nu ik mijn leven in eigen handen leg.
Mijn verslaving was ongekend.
En met mijn gevoel nu zo onzeker
drink ik uit die nieuwe beker.
Op mijn nieuwe leven, onbekend.

Drank en stuf.
Word van allebei duf.
Wat los je ermee op?
Voel je gekweld door mensen,
die je leven hebben verknalt.
Niemand die je geloofde.
Je gaf je geld uit aan zoveel drank.
Je kon niet meer zonder.
Stuf kwam er dan nog even bij.
Niemand in je omgeving was blij.
Ze verschopte je, je telde niet meer mee.
Ze wilden je niet horen, waar jij mee zat.
Daarom ben jij gaan drinken
om zo je leven te kunnen oppakken.
Maar het werd van kwaad tot erger.
Je werd van hord naar her gestuurd.
Afkicken lukte je niet.
Je huilde steeds van verdriet.
Je begon te stelen
om nog meer stuf en drank te kunnen kopen.
Zo is jou leven verlopen.
Jij hebt je eigen dood gezopen.
Stil is het nu.
Jij rust onder het groene gras.
Nu weet ik tenminste wat jij voor een leven had.
Een leven zonder liefde,
een leven zonder respect.
Een leven zonder een stem.
Jij ziet ons van daarboven.
Hoe wij ons lopen uit te sloven.
Zo zie je maar wat drank en stuf met je kan doen.
Veel ellendeĀ  krijg je ervan
en niemand die je hierin opvangt...

Je was mijn vriend, mijn trouwe maat
in de donkere dagen van geestelijk nood.
Je sleepte me door de leegte der eenzaamheid.
Voor jou was geen enkel probleem te groot.
Maar nu ik zoveel antwoorden kreeg.
Een gevuld leven bezit in plaats van leeg
word je juist een plaag, een entiteit
en krijg ik van jouw vriendschap spijt.
Je moet weg mijn trouwe vriend.
Jij moet voor altijd verdwijnen
voor je zulke schade aanricht
en ik in jouw soberheid zal wegkwijnen.
Ik heb je niet meer nodig. Je bent echt de pest!
Ik wil je uit mijn leven maar dat weet jij al te best.
Luid schreeuw ik van binnen dat ik wil dat je gaat.
Ik wil mijn leven nu! Het is nog niet te laat!
Vaarwel mijn vriend, ik ga weer leven.
Jij kunt me toch geen troost meer geven.