Verlangens

Mijn hart doet pijn,
omdat ik weet dat jij er straks even niet zal zijn.
Ik zou willen schreeuwen van verdriet
en vragen: "Alsjeblieft, ga toch niet."
Maar ik weet dat is niet eerlijk,
maar het lijkt me zo heerlijk.
Dan hoef ik je niet te missen,
hoef ik geen verkeerde dingen te beslissen.
Mijn God wat doet dit pijn.
Weten dat jij er drie weken niet zal zijn.
Seconden lijken nu al uren.
Die drie weken zullen jaren duren.
Maar ik weet dit moet gebeuren.
En ik?

Ik zal drie weken blijven treuren.

Jij gaat weg, mijn god weet waarheen.
En ik blijf hier achter met een hart van steen.
Ik weet niet of ik je zo lang kan missen.
Weet niet of ik dan het goede kan beslissen.
Jij zo ver bij mij vandaan.
Mijn God, kan ik dat wel aan?
Iedere dag zonder jou lijkt een jaar
en dan drie weken weg, ik vergeet het maar.
Iedere seconde lijken uren.
Hoe lang zullen die drie weken wel niet duren?
Maar je hebt het zo hard nodig,
dus alles wat ik wil is overbodig.
Jij wilt even rust aan je hoofd.
Je wordt zoveel van je vrijheid beroofd.
Dus ga jij maar fijn weg ,
rust goed uit en ik zeg,
ik hou van jou met heel m'n hart
en wacht je terugkomst af met grote smart.
 
Liefs van mij                   

Verlangen
naar een tijd
vol liefde en geweld.
't zou
eigenlijk moeten kunnen,
maar nooit werd het vermeld.
Verlangen
naar een leven
zonder kwelling en verdriet.
Weet jij
dat te vinden?
Nee echt, ik weet het niet!

Onder mijn satijnen dekbed
streel ik mijn lichaam...
Uur na uur.
Onder mijn satijnen dekbed
maak ik menig overuur.
Onder mijn satijnen dekbed
wil ik liever samen zijn.
Want al is het nog zo fijn,
altijd alleen doet best pijn!