Weer een jaartje. Een periode van verloren bezigheden.
Weer een verjaardag zonder jullie. De elfde nu, een heel verleden
dat wij samen speelden, lachten en hielden van elkaar.
Verloren jaren, herinneringen en zelfs een lief gebaar.
Het zijn nu de jaren van mijn vaderlijke eenzaamheid.
Het zijn de jaren van een diepe spijt.
Jaren van vragen hoe het nu met jullie gaat?
Vragen over dagen waarin ik ben verlaat
om terug te komen in jullie levens
vanwege spijt, herinneringen en tevens
de behoefte om jullie weer te zien, te spreken
om uit te leggen waarom ik onze band moest breken.
Waarom 'het' zolang nodig had!
Waarom ik jullie eigenlijk nooit vergat!
Kijk, mijn kinderen, nu na al die jaren
heb ik al de antwoorden kunnen vergaren.
Antwoorden die jullie moesten ontberen
als zoute pleisters op wonden die zweren.
Mijn antwoord aan jullie is een vraag
die ik al heel lang met me meedraag
en waarschijnlijk ongepast misschien
maar...wanneer mag ik jullie eens weer zien?

Blijft het bij verlangen
of wordt het juist de wens?
De dood die maar blijft hangen.
Die gevoelens zo intens.
Het leven gaat wel door.
Ook zonder jouw vriendin!
Maar er is een luist'rend oor.
Dus heeft jouw dood dan wel zo'n zin?
Je kan er niet van slapen.
Morpheus wil het zeker niet.
Het verlangen doet je gapen
in jouw sluimerend verdriet.
Manoeuvreren in je diepste pijn
is wat jij moet gaan doen!
Vechten kan je leidraad zijn.
En 't leven? De zoetste zoen.
Maar verblind door oude pijnen,
omfloerst door dichte mist,
zit jij maar weg te kwijnen.
En je hebt je zo vergist!
En de kinderen wachten af
bij mamma's, haar fictieve, graf.

Mijn tranen duwen pijn naar boven,
onzekerheid en eenzaamheid.
Omdat ik 't zat ben, dat beloven.
(...)
Maar ik raak die stem niet kwijt.

Ik huil al heel lang tranen van verdriet
en wil het uitschreeuwen maar doe het niet!
Dat kan niet, want ik koos er immers zelf voor.
Waardoor ik mijn contact met jullie verloor.
Ik moest die keuze maken voor jullie welzijn.
omdat ik vol zat met haat en geestelijke pijn.
Ik was in staat tot doden, moorden en vernielen!
Wilde het bloed zien van onschuldige zielen!
Mijn destructie was voor jullie veel te groot
en ik dacht: "Daar stel ik ze niet aan bloot."
Omdat ikzelf ook zo'n vader moest overleven,
die mij ook niets gaf voor een toekomstig leven.
Deze keuze is mijn straf door het leven opgelegd.
De strijd om geluk is in mijn nadeel beslecht
wat ik deed uit liefde voor jullie mijn beide zonen,
opdat jullie toch goed terecht zouden komen.
Ik heb gelukkig de wel vreugde mogen proeven
van het vaderschap voordat de groeven
als littekens op mijn hart verschenen
en jullie nooit uit mijn gedachten verdwenen.
En het is jullie verjaardag nu en iedereen is blij.
Behalve ik, ik ben er voor de 10e keer niet bij!

In gedachten zweefde hij over zijn granieten bergen.
In zijn dromen was hij hen de baas.
Niets weerhield hem om ze te verleiden
met omfloerste blikken, zijn vertrouwde waas.
Hij wilde, hij besloot en bepaalde wat zij deden.
Hij gaf ze een gelofte.
"Je moet je weg zien te vinden tussen woorden en gevoel,
zonder dat je je verplicht voelt om de dingen te doen
die jij eigenlijk anders had bedoeld."
In zijn gekwelde geest, zijn twijfel
zei een andere stem:
"Je hebt gelijk, het is puur."
Hij wist het nu en bouwde zijn muur.

Once,
my love left the palm of my hand
and flew away out of sight.
Suddenly,
in my tangled state of mind,
my torture became a delight.
The ordeal to try on living with
an utter shortness of love.
Is like an overdose of death,
or emptyness from God above.
The magpie laughs at the scarecrow
in the lake a swan.
The jester hides a tear
like he has always done.
The bitterness in his soul,
the taste of newborn bile.
The feeling he lost,
defeatism now
is...,gonna prevail.
All the love,
no one will see,
will end up in a gutter
like a horrible atrocity.
And he has so much,
so much to offer
as a forgotten but present abililty.
What will he do
with all those feelings
they won't receive?
He thinks: "Nothing."
'Cause, nobody wants it.
And that's one thing
he sincerely believes.

Mensen zeggen vaak harde dingen,
geven vaak een judaszoen.
Weten niet hoe pijn ze iemand
met woorden kunnen doen.
Maar je mag niet laten blijken
dat je een hart hebt, dat je lijdt.
Zet dus mijn masker maar snel op
en lach mee in de realiteit.
Maar is de werkelijkheid wel zo?
Zonder liefde of een vriendelijk gebaar?
Is dan iedereen een grapjas?
Ben ik zonder masker in gevaar?
Soms ben ik het beu de clown te spelen,
ik wil leren om mijzelf te zijn,
mezelf te geven aan een ander,
Maar doe me dan toch niet zo'n pijn!

Leven met pijn
is een leven met verdriet.
Leven met pijn
dat wil ik niet..
Maar niemand
die dat aan je ziet.
Altijd je groter voor doen
dan je eigenlijk bent.
Altijd vrolijk zijn
en nooit jezelf meer kunnen zijn.
Maar achter het masker
dat ik altijd draag,
komt een klein meisje
met pijn en verdriet te voorschijn..

Meer gedichten