Scheiding

Even was er weer de hoop,
de euforie van 'ik heb je weer'.
Maar dat was een ijdele gedachte
die langzaam aan de overhand nam.
Nadat we, na de scheiding
voor de tweede keer
elkaar beloftes maakten.
Die, in alle eerlijkheid,
maar van één kant kwam.
Hoe heb ik ooit kunnen hopen
op een gelukkig leven met jou
als je niet eens weet te delen,
communiceren en altijd maar
in angst leeft voor mijn fictieve bevelen?
Hoe heb je ooit kunnen denken
dat ik zoiets wou als een marionet,
een paspop die alles doet
volgens mijn 'ongeschreven wet'?
En daar zit je dan, mijn lieve prinses,
op een eiland in jouw geestelijke oceaan
met gedachten aan maar 1 dag later
waar zoveel ruimte is om vooruit te kijken
maar jij je blik beperkt tot de rand van het water.
Even was er toch de stille hoop
of dat ik bad tot God en wenste
dat je toch de waarheid had gezien.
Maar ik was te voorbarig
en verbrak daarom de band.
(...), ik wil je nooit meer zien!

Donkere wolken
pakken samen.
Opeens een knal.
Een feit is daar...
Lijken wel dolken
die mijn lichaam
stukmaken...
Niet meer wij samen
voor nog een jaar...
Tranen die druppen.
Een hart dat bloed.
Weet het heus, dit moest zo zijn...
Mijn wangen met opgedroogde tranen...
Wij samen is stuk...
En samen zijn we nu alleen...