1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 Beoordeling 3.00 (1 stem)
Een koude tocht waait door de kamers van mijn hart
als ik denk aan de kommer en kwel
die deze maatschappij tart.
Als ik zie, op 't journaal of in de kranten
hoe men aan het moorden slaat
en ik mij meermalen afvraag
of het nog de enige taal is die men verstaat!
Dan vrees ik dat de laatste taalbarrière is gebroken
en ben ik bang dat men van
begrip en verdraagzaamheid blijft verstoken.
Iedereen kent het nutteloze van 't verspillen van andermans bloed.
De één weet het nog beter dan de ander.
Daarom snap ik niet dat het doden moet!
Moorden om uiteenlopende redenen.
Een verkeerd gezicht of kleur, het dagelijks brood.
En dat alles 'sans rancune'.
Ja, daarin blijken we groot!
Het wordt een armageddon op moeder aarde.
Een paradijs waar leven een pejoratief is zonder waarden.
Wat zou het geweldig zijn,
een eeuwigheid van 'pais en vree';.
Maar zo snel als vooroordelen geboren worden,
ach, dan denk ik: "Nee!"
Overbevolking, oorlogen.
Kindersterfte of armoede.
Het is ons enigma voor een prenatale indoctrinatie zoals ik al vermoedde.
Het einde is nog niet in zicht in deze waanzin der blinden.
Narcisten die voor gebroken spiegels zichzelf het allerbelangrijkste vinden!
Stigma's uitdelend.
Wijzend op leugens en verwijten.
Totdat de hel losbarst en het deze sarcomatische maatschappij zal spijten!
Is het nu wachten op de grote uitbarsting?
Een pressiment van mijn kant?
Wachten op wat iedereen onmogelijk acht?!
Wachten op een nieuwe kerkdronken wereldbrand?!