Een eruptie van retoriek en geweld.
Doctrinaire gedachten die de geest oprekken.
Speeksel spuitend, leugens vooropgesteld,
door een stel megalomane gekken.
Een oorlogsziek lachend dictaat.
Ten strijde, jullie devote volgelingen!
Laat ze maar een toontje lager zingen
met een mensenlevens verspillend verraad!
Oorlog hier, oorlog overal of daar.
'Soft-targets' uitgekozen door terroristen.
Aanslagen en uiterst slinkse listen.
Was er maar vrede, was het maar waar.
De verplichte vuurhaarden op 't journaal
raken me steeds minder, 't doet er niet meer toe.
Ik ben zo vreselijk oorlogsmoe!
En dat maakt het juist zo banaal.

Het toenemende geweld is een feit.
Liefde wordt een rariteit!
Mensen kunnen steeds meer zonder.
De zon gaat slapend onder.
Lichtspoorkogels in de lucht.
Ontelbare mensen slaan op de vlucht.
Kapotte, opengereten lichamen op straat.
En een zon die nooit meer opstaat!

Een koude tocht waait door de kamers van mijn hart
als ik denk aan de kommer en kwel
die deze maatschappij tart.
Als ik zie, op 't journaal of in de kranten
hoe men aan het moorden slaat
en ik mij meermalen afvraag
of het nog de enige taal is die men verstaat!
Dan vrees ik dat de laatste taalbarrière is gebroken
en ben ik bang dat men van
begrip en verdraagzaamheid blijft verstoken.
Iedereen kent het nutteloze van 't verspillen van andermans bloed.
De één weet het nog beter dan de ander.
Daarom snap ik niet dat het doden moet!
Moorden om uiteenlopende redenen.
Een verkeerd gezicht of kleur, het dagelijks brood.
En dat alles 'sans rancune'.
Ja, daarin blijken we groot!
Het wordt een armageddon op moeder aarde.
Een paradijs waar leven een pejoratief is zonder waarden.
Wat zou het geweldig zijn,
een eeuwigheid van 'pais en vree';.
Maar zo snel als vooroordelen geboren worden,
ach, dan denk ik: "Nee!"
Overbevolking, oorlogen.
Kindersterfte of armoede.
Het is ons enigma voor een prenatale indoctrinatie zoals ik al vermoedde.
Het einde is nog niet in zicht in deze waanzin der blinden.
Narcisten die voor gebroken spiegels zichzelf het allerbelangrijkste vinden!
Stigma's uitdelend.
Wijzend op leugens en verwijten.
Totdat de hel losbarst en het deze sarcomatische maatschappij zal spijten!
Is het nu wachten op de grote uitbarsting?
Een pressiment van mijn kant?
Wachten op wat iedereen onmogelijk acht?!
Wachten op een nieuwe kerkdronken wereldbrand?!

Eens was ik een kind,
argeloos spelend.
Mijn speelgoedsoldaatjes
vochten duizend oorlogen.
Sneuvelden en herrezen.
Ik was gelukkig.
Mijn familie om me heen.
Lachende gezichten.
Zachte handen,
warm en beschermend,
veilig.
Ik stond in hun midden
toen zij kwamen.
Grijze schimmen, zwarte wapens.
kogels floten
en
hun glimlach verstomde.
Gezichten van glas.
Handen van steen,
koud.
Wat hen doorstroomde
zijn vlekken geworden
op hun bleke gelaat.
Ik stond nog steeds in hun midden.
Zij zullen nooit meer staan
zoals ik toen deed.
Enkel liggen en vergaan.
Dezelfde schimmen
voerden me mee
naar hun wereld
van harde woorden.
Discipline.
Nu ben ik geen kind meer.
Mijn gezicht is van steen.
Lege ogen
kijkend naar mijn handen.
zij waren mijn speelgoedpistooltjes.
Nu weerspiegelen ze enkel
de dood.
Het wapen
is werkelijkheid.
Getraind
om geen pijn te voelen,
noch medelijden noch verdriet.
Mijn tranen,
opgedroogd.
Aangeleerde haat
richtte mijn wapen,
bestuurde de kogels.
Ze brengen dood,
nemen leven met zich mee.
Bloed kleurt mijn handen
voor de zoveelste keer.
Leven glipt door mijn vingers
net als mijn kindertijd eens deed.
Hart, zo broos.
Blik, zo hard.
Ik ken geen verleden
of toekomst meer.
Ik ben een kindsoldaat...

En maar bezuinigen en maar zeiken
dat er zoveel schulden zijn.
Nu als je goed nadenkt
weten wij met ze allen waar het geld heen is gegaan.
Dure oorlog voering...
En wat zien wij met z'n allen ervan terug?
Een kapot geschoten kind.
Mannen die willen vluchten maar die door een machinegeweer worden beschoten.
Vrouwen die worden neergeknald.
Baby's die in de armen van hun moeders zullen sterven.
Voor wie?
Voor deze twee gekken die dit hebben verzonnen
Zo'n oorlog is toch onbegonnen?
Kijk nu eens naar Bin Laden,
die liet Bush toch ook maar raden.
Die heeft Bush niet te pakken kunnen krijgen
en dat zal zeker met Saddam Hoessein hetzelfde gaan.
Die laat de Amerikanen fijn in hun waan.
Saddam zit nu ergens te lachen met zijn maatje Bin Laden,
want het is zo: "Bush jij moet nu gaan raden waar wij zijn,
want wij komen niet voor jou te voorschijn.
Jij maar lekker denken dat jij mij te pakken hebt.
Maar daar zit je naast, want ik zit in de duistere gangen
waar jij nog niets van weet.
Dat komt omdat ik Saddam Hoessein heet.
Zit mooi in mijn naam.
Amerika, ik sta en keek erna,
wat jullie niet kunnen.
Ik zal jullie gein van deze oorlog gunnen.
Een hoop geld zal het jullie gaan kosten.
Maar ik zit hier droog en fijn
en mag zeggen dat ik blij ben met mijn naam Saddam Hoessein.
Bush, ik weet wat jij mist,
macht en al mijn olievelden,
daarom moet ik het nu voor jou ontgelden.
Maar ik ben net zo'n kloot als jij,
want wij samen willen macht,
maar dat zal helaas niet gaan.
Daarom wil jij deze oorlog
en daarom laat ik je maar gaan.

Het is dan weer zover,
Bush en Saddam Hoessein vechten een oorlog.
Dat vinden deze twee gekken erg fijn.
Zet deze twee lijpo's in een boksring
om dit te laten uit vechten met z'n twee.
Mensen die hun staan aan te moedigen...
Dit is beter dan waar ze nu mee bezig zijn.
Dit is niet goed, dit is zo fout!
Vrede willen ze allemaal.
Mensen en kinderen zullen hier weer onder lijden
dankzij die twee hoog opgeleide zwijnen.
Het is niet eerlijk dat een ander voor hun moet vechten,
laat ze het met z'n tweeën het doen.
Vechten tegen elkaar,
niet meer met kanonnen en vliegtuigbommen,
machinegeweren.
Laat men hier toch een wat van leren.
Man tegen man,
die deze wereld naar de kloten wil helpen.
Zo gaat er veel natuur kapot.
Wie weet dat wij er ook bij zijn,
dat wil niemand, want een oorlog is niet fijn.
Leven laten leven.
Aarde, dieren en mensen
van wat van aard dan ook,
willen vrede op aarde,
maar dat kan niet door deze twee klojo's.

Wat een wereld.
Een wereld met veel ellende.
Een wereld die wij eigenlijk niet anders kennen.
Een wereld met veel geweld,
dat is toch nooit verteld?
Mensen die elkaar niet verdragen
leven in een oorlogsgeweld,
nooit beter weten.
Schoten van kanonnen vliegen om je oren.
Waarom zijn die kinderen daar nu eigenlijk voor geboren?
Scholen worden beschoten, weer een paar kanonschoten.
Gaan weer veel van deze kinderen dood.
Waar moet dit heen?
Komt er geen einde aan?
Ouders vermoord, kinderen zwerven en stelen,
om daarvan te kunnen leven.
Leven zonder inhoud.
leven zonder ouders, zonder liefde.
Leven in oorlogsgebieden,
waarom kunnen ze dit nu niet verbieden?

Kinderen en geweld,
zo gaat het toch?
Kinderen van zes
in oorlogsgeweld.
Schieten elkaar neer.
Voor wie ook al weer?
Worden opgeleid
voor een oorlogsstrijd.
Is toch uit den boze!
Wou dat ik een trukendoos kon openen
en hun kon helpen naar een betere bestaan.
Maar zij zitten hier te ver vandaan.
Laat deze arme schapen
spelen in de straten,
maar niet als kindsoldaten.
Niemand wil hier over praten,
zo gaat het in verre landen.
Wie legt dit nu aan banden?
Laat de hoge piefen hun handen
zelf eens maar verbranden.

Meer gedichten