Soms heb ik momenten
waarop dingen niet meer passen.
Soms heb ik momenten
waarop ik al het grip zomaar verlies.
En op die momenten zit ik zo weer te krassen.
Is dat dan waar ik voor kies?
Maar het is de drang, de pijn en lijden.
Het bloed langzaam en vrij naar beneden zien glijden.
Ik straf mezelf, voor mijn leven hier.
Misschien, ik ben bang, verdrietig, gekwetst en boos.
Het komt wel goed over een poos.
Ik voel me zwaar, zwaar als lood
en waar ik het meest naar verlang, dat is de dood.
Maar ik blijf hier, dromend over een goede tijd...

Vele malen heb ik gekrast
en telkens was dit niet gepast.
Vele mensen vragen waarom.
Dan zeg ik dat ik niet anders kon.
Het is een veel te hoge drang
en pijn is waar ik naar verlang.
Het bloed zien stromen doet me goed
en geeft me telkens weer eens moed.
Nadelen komen er ook aan toe
en dat maakt me weer levensmoe.
Vrienden staan naar me te gapen.
Dan wil ik weer voor eeuwig slapen.
Dan worden mijn benen zwaar als lood
en verlang ik het meest naar de dood.