Mishandeling

Jij was mijn man.
Een man die alleen
aan zichzelf dacht.
Jij was voor mij een kreng
als jij je zin niet kreeg.
Dan kon ik maken dat ik weg kwam,
jouw handen wisten mij te raken.
Of een kussen die jij zo heerlijk
op mijn mond snoerde,
zodat ik geen adem meer kon krijgen.
En als dat bij jou niet hielp,
deed je toch zo goed je best
om mijn geestelijk kapot te krijgen.
Ook dat jij mijn ogen dichtsloeg,
zodat ik weken niets meer kon zien.
Durfde niet meer naar buiten,
schaamde mij voor wat ik weer eens had.
Zelfs toen ik haast het lootje legde
maakte het jou eigenlijk niets uit.
Waarom ben ik zo stom geweest
om bij je te blijven...waarom?
Die vraag stel ik mij nu nog steeds.
Ben nu blij dat ik rust heb gekregen,
rust die ik nodig had.
Maar door jou toedoen
ben ik bang, bang voor het leven met een man.
Maar mijn lief zal dit niet doen.
Maar toch blijven die dingen hangen
die jij heb aangericht.
Daarom schijf ik dit maar eens op gedicht...

Je wordt met je gevoelens
heen en weer geslingerd.
Je wist nooit wanneer je het goed deed,
werd altijd negatief op gereageerd.
Of je nu dik, dun, lang of kort haar droeg
bij hem, mijn ex man, was het nooit en te nimmer goed.
Al was ik dan wel erg jong getrouwd,
dacht dat hij van mij hield.
Maar later kwam ik erachter,
dat hij een uitvlucht heeft gezocht
en met mij in het huwelijksbootje zich heeft verstopt.
Hij was zo'n man die dacht: "Ik mag en kan.
Maak en breek jou als ik het kan."
Slaan en wurgen en geestelijk te onderdrukken,
hij met zijn losse handjes.
Jij heb mij zover kapot gemaakt,
maar door schade en schande ben ik nu wel wijzer geworden.
Ik sla nu op mijn borst,
jij mag van mij verzuipen in de middellandse zee.
Al zou ik daar staan, ik zal jou laten gaan.
Lachend aan de kant,
want door jou was ik nooit een echte vrouw.
Nu heb ik een man, die mijn ogen geopend heeft
en dat ik nu zeggen kan: "Ik ben een vrouw."
Al wel wat jaren te laat,
maar weet echt wel waar ik over praat.
Zal mij nu niet meer laten slaan,
al zit ik nu dan wel in een rolstoel,
maar ik sla geheid terug op jouw smoel.
Ben voor niemand bang.
Jij komt je zelf ooit nog wel eens tegen
of iemand die jou dit nooit en te nimmer zal vergeven.

Door zinloos geweld
zijn al zoveel doden door geteld.
Wat heeft het nu voor zin?
Waarom slaan en schoppen zij een ander hun graf in?
Mensen en voor al de jongeren onder ons
moeten eens leren elkaar te leren respecteren.
En haten moeten laten
en vooral op de straten.
Deze jongere mensen zijn door zinloos geweld
te vroeg gestorven,
omdat zij voor anderen opkwamen.
Diegene die dit op zijn geweten heeft,
heeft een geestelijk een probleem.
Zoals ik dit lees, zie en hoor
is en zijn deze jongeren
het vreselijkste in hun soort.