Misbruik

Wij waren met ons zessen thuis.
Een broer en een zus die ouder waren dan mij
en een broertje die onder mij kwam.
Al was de jongste broertje haast nooit thuis.
Maar er was niemand die aan mij heeft gedacht.
Ze liepen om mij heen.
Ik zat vaak te spelen met de poppen, helemaal alleen.
Niemand zag mij zitten en praten tegen mijn poppen,
zodat ik mijn aandacht gaf aan deze poppen.
Er werd nooit met mij gespeeld,
of de aandacht die ik moest hebben verdeeld.
Toen kwam er een neef van mij op de proppen.
Hij, die wel met mij speelde en de aandacht met mij deelde,
zodat ik op bepaalde momenten mij niet verveelde.
Als hij er was,
zat amper in de eerste klas,
nam hij me overal mee naar toe.
Maar plots veranderde hij van gedachten
en hij begon mij te pakken.
Het begon met een tongzoen,
wist niet waarvoor hij dit deed.
Hij kwam steeds vaker.
Toen ik tussen de middag alleen was
zat hij daar al te wachten tot ik kwam.
Ik ging gewoon naar boven
wist verder niet wat hij wilde gaan doen.
Mijn pa en ma werkten de hele dag,
die konde mij niet beschermen.
Het werd van kwaad tot erger,
ik werd op bed neergelegd en hij begon mij te betasten.
Ik wist niets van incest af.
Hij werd steeds gekker,
ik durfte 's middags niet meer naar huis.
Wist dat hij daar weer zou staan.
Rende weg, naar de overkant, waar mijn vriendinnetje woonde
en vroeg of ik daar mocht komen eten, zodat hij weg zou gaan.
Zo is hij hiermee doorgegaan tot mijn 17 jaar,
want door hem leerde ik mijn ex-man kennen.
Toen werd het helemaal raar.
Ik logeerde bij mijn tante,
ik kwam mijn ex-man tegen daar
en het klikte gelijk op dat moment.
Het leek een aardige vent.
's Nachts ging mijn ex naar huis.
Nog net amper de deur achter hem gesloten,
kwam mijn neef op mij af.
Hij gooide mij op mijn rug en kroop op mij.
Hij voelde tussen mijn dijen en liet daar zijn handen door glijden,
ook mijn borsten kregen een beurt.
Ik schrok ontzettend dat mij dit weer gebeurde.
Ik zei tegen mijn neef: "Eraf of ik ga gillen, zodat je moeder er wakker van wordt."
Hij zette zijn hand op mij mond en zei:
"Als je dit ooit aan iemand verteld,
dan zijn nu je laatste minuten geteld."
Ik heb hier zolang mee gelopen,
jaar in en jaar uit.
Al zou ik het tegen mijn familie vertellen,
lachen ze mij koud weg uit.
Ze denken dat ik dit heb gelogen, maar dat is niet waar,
want over incest kan je niet liegen.
Maar de slachtoffers zijn altijd hierin niet erkend,
want altijd degene die het je aandoen
worden door anderen opgehemeld en verwend.
Jij bent de boos doener.
Maar ze vergeten een ding,
zoiets als incest neem je mee voor de rest van je leven.
En het is vaak dat ik er 's nachts nog wakker van word.
Je voel je vies en goor.
Mensen die niet weten wat dit betekent kunnen er niet over oordelen.
Met mij zijn er zovelen,
maar wij moeten hier toch ons hele leven mee doen.
En iemand die ons hier niet in wil geloven,
die deugen zelf gewoon weg niet.

Maanden, jaren ben ik al aan het wachten,
totdat de beelden van mijn netvlies gaan.
Beelden van al die mannen die mij verkrachtten.
al die mannen uitgezocht door m'n vader,
Ik blijf het zien en wordt daardoor steeds kwader.
Ik voel nog steeds die stekende pijn,
in gedachten zal ik steeds dat kleine meisje zijn.
Dat kleine meisje met zoveel groot verdriet,
dat kleine  meisje dat er voor moet zorgen dat niemand het ziet.
Niemand mag weten wat er in werkelijkheid gebeurd,
niemand mag ook maar vermoedden dat er door mij wordt getreurd.
Ik moet altijd maar vrolijk en blij zijn,
maar diep van binnen woedt die ondraaglijke pijn.
En al wacht ik nog miljoenen jaren,
het zal mijn hart altijd blijven verzwaren.
Ik ben volwassen maar nog steeds erg bang,
want ik weet: "Ik heb levenslang."

Ik ben een vrouw als Jolanda uit Epen,
want ook mijn ouders hebben zich jarenlang aan mij vergrepen.
Als klein kind al stond ik te wachten,
opdat hij en al die anderen mij kwamen verkrachten.
Dit verdriet is met geen pen te beschrijven
en zal mijn hele leven bij me blijven.
Je mag niks zeggen, dat moest ik ze beloven
en daar komt bij dat toch niemand je zal geloven.
4 jaar was ik toen alles begon
en 20 was ik toen ik eraan "ontsnappen" kon.
Maar echt ontsnappen kan ik nooit.
Ik moet wachten totdat hun leven is voltooid.
Want als hun er niet meer zullen zijn,
dan pas kan ik ontsnappen aan de pijn.
Het verdriet dat mij is aangedaan
zal voor altijd op mijn netvlies staan.
Maar ooit als zij er niet meer zullen zijn,
dan pas zal ik weer gelukkig kunnen zijn.

Mijn vader heeft mij lang misbruikt
en het doet toch zoveel pijn
om de dochter van zo'n man te zijn.
Hij heeft mijn leven verscheurd
en ik kan er niet eens voor zorgen dat het niet meer gebeurd.
Hij verzorgd me mijn spuit
en daardoor ben ik er weer even uit.
Weg uit die wereld vol haat en nijd,
met niets om me heen dat mij nog verblijdt.
Hoe in godsnaam kan iemand zo zijn?,
Hoelang kan ik nog leven met al die pijn?
Ik zal mijn leven lang aan mijn vader blijven denken,
is dat echt alles wat het leven mij kan schenken?
Ik word haast gek van verdriet
en er is bijna niemand die het ziet.
Ik hoop dat ik alles kan vergeten,
als ik dood ben en mijn lichaam is versleten!

Bepaal jij
mijn leven,
mijn angst,
mijn streven?
Jij denkt van wel.
Je kwetst me,
vernedert me,
hebt me te vaak misbruikt.
Jij bepaalt
mijn angst
en mijn dromen.
Mijn verleden en heden.
Tranen zullen heel lang stromen
Alleen om mijn gevecht terug,
omdat het is niet meer...
Een gevecht.
Maar 't heeft me doen beseffen:
"Jij bent door en door slecht."
Jij bepaalt mijn leven.
Eerst toen ik klein was
en nu ben ik groot.
Maar nu kun jij me nooit meer kwetsen,
want ik bepaal mijn dood!