1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 Beoordeling 3.50 (1 stem)
Als ik uitdrukking zou geven
aan mijn woede of haat,
dan was ik erger
dan de eerste en de tweede wereldoorlog tesaam!
De haat is mijn liefde,
de woede mijn beste vriend.
Een lied van dood
en een wals van verderf klinkt
vanuit mijn gesloten raam.
Jij zei, hij zei,
jullie zeiden maar weinig zinvols
waardoor ik in mijn schulp kroop.
Een kakafonie van stilte,
de sereniteit van lawaai.
Natuurlijk is daar mijn schuld,
van mijn geboorte of mijn gedrag van nu.
Maar het verloren vertrouwen in de mensheid
maakte mijn verzet hevig en taai!
Sterk..., in de zin van;
ik wil en moet jullie niet meer!
Gehard.
Gepantserd voor gevoel van buiten
na deze ultieme atrociteit.
Ik explodeerde.
Mijn toorn ontstak!
Een razernij woedt,
een defaitisme die mij afsloot
van een wereld vol pedante ijdelheid.
Het contact met de mensheid is verbroken.
Bewust!
Niet weer kan ik teleurstellingen verdragen
die mij doen verlangen naar destructie of het snijden.
Een ziekte die is binnengeslopen.
Langzaam...,
maar met een affiniteit die mee streelt!
Een piëteit met de dood maakte
dat ik me wilde verlossen uit mijn lijden.
Het is onaangenaam koud van binnen.
Een misselijkheid ongekend.
Alleen het laatste koele stukje warmte laat mij vechten nu.
Een laatste kans!
Nog één keer probeer ik!
Nog een keer zal ik vechten in de arena van waanzinnigheid!
Vechten zonder tijdslimiet.
Een strijdperk met glans.
Misschien?
Misschien dat ik dat lichtpuntje weer zie?
Misschien nog beter...,
misschien dat ik mezelf meer gun?
Liefde of de rust ervan?
Pas als het zwaard van Damocles,
die als een diadeem boven mij hangt weg is,
misschien dán wil ik weer zeggen
dat ik van het leven houden kan.