Leven

Jouw dromen bleken luchtkastelen.
Arme teleurgestelde vrouw.
Hij wilde niet zijn leven delen.
Daarbij was hij ook nog eens ontrouw.
De diepte van het gat waarin jij viel.
De vernedering, misschien wel klappen?
Raakte je tot op het bot van je ziel.
Zo erg zelfs dat je er uit wilde stappen.
Beerputten uit een vaag verleden.
Tranen al veel eerder uitgehuild.
Vroeger leek ineens vandaag, het heden.
En jouw blik omfloerst, vervuild.
Er is toch één klein ding wat jij vergeet,
want je leven is nog niet verloren.
En misschien dat je 't nog niet weet,
maar je nieuwe leven is geboren!
Ja ik weet het. Ik heb makkelijk praten!
Misschien dat ik teveel van je verwacht.
Maar liefde geven lukt jou beter dan 't haten.
Daarin schuilt nu juist jouw grootste kracht!
Zoek de doelen die jou doen opbloeien.
Neem grote drempels, hoge horden.
Je zult zien dat je geestelijk zult groeien
en uiteindelijk komt het allemaal in orde.
Heb vertrouwen in de toekomst of je moed.
Betreedt dit nieuwe onbekende pad.
Ga 't leven met frisse trots tegemoet.
Je bent een parel voor 't leven, wist je dat?

Burger, in uw betonnen doos.
Met het leven wat u lief is,
het leven waar u voor koos.
De huidige macht van materialisme
zonder gevoel of wroegingdualisme.
Vergeet niet die verschoppeling!
Die eenling, zwervend over straat,
met verslagen schouders waar hij gaat.
Dolend over bergen of door dalen,
onnodig zeulend met een diepe pijn.
Want dat had, objectief bekeken, u toch kunnen zijn?

Er speelt al jaren dezelfde film,
het is een psychologisch drama.
Hij is zeer krachtig gemaakt
en zelfs in panorama.
Je kunt zelfs ruiken wat er gebeurt.
Ik lieg niet! Echt waar!
Wil je hem ook zien? Oké!
Dan worden we vrienden van elkaar.

Dolend door de straten van verlangen.
De gedachte in een hang naar geluk.
Een wens, diep van binnen, onder druk
als het gevoel in hoop is gevangen.
O, ik wou...Wilde dat het kon!
Het leven vol...Het harmonieuze,
zonder geforceerde keuze.
Wandelen onder een gouden zon.
De droom? Niets meer dan lucht.
Hoop veranderde in verlangen
en werd in mijn eigen wens gevangen
als een onbevlekte klucht.
Verlichting in de lanen van het antwoord.
Verward door de waarheid die 't uitstraalt.
De agressie waarmee hij naar me uithaalt
en de Utopie van mijn gedachten er mee verstoord.

Behalve het leven zelf.
Wat is er verder dat vreugde kan geven?
Voor mij niets meer.
Ik kan niets bedenken, laat staan beleven.
Voor mij is 't hetzelfde als de grootste korrels
die achterblijven bij het zeven.
Het fijne zakt er doorheen
en de grootste pijn blijft zweven.

Open vlakten in mijn geest
transformeren
tot bergen en dalen.
Visioenen
van sereniteit
dansen door mijn hoofd.
Dolend over obstakels,
zonder horizon,
lijk ik te verdwalen.
Omdat het hart
niet met verstand kan praten,
wat ik mezelf heb beloofd.

Ik kijk naar de spiegel
en zie mijn evenbeeld.
Wie is dat, die hetzelfde doet als ik
en een spel met me speelt?
Hij kijkt zo verward, getergd,
maar vooral bars.
Ik reik naar hem, mijn hand gaat door de spiegel.
Het karkas erachter plakt als hars.
Mijn hand komt haast niet los,
maar als ik hard trek ben ik weer bevrijd.
Ik sta voor de spiegel, kijk naar mijzelf
en zeg tegen hem dat het me spijt.

Knokken, hopen en vechten.
Gitzwarte overmachten.
Diep donkere gedachten.
De slag niet te beslechten.
Bekvechten, strijden, lijden.
Ongecontroleerd kankeren.
Woorden niet te verankeren.
Gezichten niet te verblijden.
Tranen, huilen. Zo moe!
Stilte, feitelijk lawaai.
Vechten tegen de bierkaai
en besef da'k mijn tijd verdoe.
De grimas van een dwingend lot.
Het verplicht accepteren.
Bijna niet te verteren.
't Maakt mijn wilskracht kapot.

Ja 'Verleden', je hebt het
me niet makkelijk gemaakt.
Maar dat rotte gevoel, dat ik had,
als ik je aankeek is nu weg.
Het was zelfs zo 'Verleden'
dat ik nooit bedankt ben
door die vijf niet-doden
voor wie iedereen heeft gebeden.
Maar ik wil nu niets meer horen
over vergeten belangstelling.
Want soms, als ik in bed lig
en me vredig voel,
is het net of ik in een kuil lig
met armen die van me houden.
Me warmte geven, omhelzen.
Omdat ik zo gevochten heb
voor mijn prille geluk.
Ik liet het kind in me los
en gaf het de ervaringen mee uit m'n leven.
Nu geeft dat kind in mij
wat die vijf niet-doden me nooit gaven.
(...)
Erkenning!

Meer artikelen...