Hoop

Mijn leven krijgt weer een doel.
Doorzetten en met veel tranen
zal ik weer kunnen leren gaan lopen.
Na vijf jaar is het dan zover,
ben blij dat ik dit met mijzelf aan ga.
Al lijkt het nog zo ver,
knokken om weer op beide benen de
grond te voelen
wat ik vijf jaar lang heb gemist.
Rollen in mijn rolstoel is ook niet mis,
maar mijn streven is weer hier uit te komen.
En gisteren kwam het verlossende woord,
dat ik word geholpen
zodat ik weer misschien de oude word.
Ook iedereen in mijn naaste omgeving
vindt het toch al heel wat,
want na zo'n lange tijd
hadden ze het toch eigenlijk niet meer verwacht.

De huizen razen voorbij
met achteruit lopende mensen,
verdwijnend als stippen
in mijn bekraste raam.
De kadans van wielen
laten verwachtingen horen.
Kloppend op hoop
van wat te wachten staat.
Het spoor leidt mij recht
in de ongewisse toekomst.
Rustend op slapers
van verleden tijd.