1 1 1 1 1 1 1 1 1 1
Je vertelt me een verhaal,
gruwelijk allemaal.
Je eigen zoon niet mogen zien.
Dit heb je niet verdient.
Ik hoor je aan en kijk opzij.
Er komt een traan.
Je vecht voor hem, zeg je mij.
Ik zeg daar altijd mee door te gaan.
Want liefje al duurt het nog zolang,
je eigen angst maakt je het meest bang.
Dit is logisch en normaal,
want een kind weghouden van zijn vader
is gewoon banaal..
Een zoon die om zijn vader huilt,
zich nu nog in onzekerheid verschuild.
Hij mist je echt wel, dat is zeker.
En op het moment dat je wacht op je nekslag
krijg jij misschien wel je zoon
en pakt niemand hem ooit nog af.
Lieffie, ik probeer alleen te zeggen,
tis wat moeilijk uit te leggen, maar:
"De band tussen de vader en een zoon,
die is vaak buitengewoon!"
Vecht voor hem en heel misschien
zal je hem dan snel weer zien!