1 1 1 1 1 1 1 1 1 1

Opgroeiend in een kille sfeer,
steeds weer ruzies, elke dag weer.
Ouders die leven als hond en kat,
ze waren elkaar al jaren zat.
Ze bleven voor de kinderen bij elkaar,
daarin schuilde dan ook het 'gevaar'.
Geen warmte tussen het ouderpaar,
geen greintje liefde zat er daar.
Alleen maar haat en nijd.
Over twee kinderhoofden een bittere strijd.
Voor ons als kind was dat heel gewoon.
Niemand die het zag, we vielen niet uit de toon.
Het gezucht en gesteun, het bittere zwijgen
en de geldzorgen bleven dreigen.
Bij anderen zag ik dat het anders was,
toen ik ouder werd zag ik dat pas.
Hoe je mensen moet kwetsen heb ik van de 'besten' geleerd.
Ik wist niet beter, thuis deden ze dat ook. Dan was het dus niet verkeerd.
Maar liefde ontvangen en durven geven,
dat voorbeeld hebben ze nooit gegeven.
Dat leerde ik in mijn volwassen leven.
Wat ik nu bereikt heb moest ik in mijn eentje doen.
Eindelijk mijn leven op orde iemand die van mij houd,
die op mijn liefde bouwt en vertrouwd.
Dat is het hoogtepunt uit mijn leven,
dat ik geleerd heb om iemand anders te geven.
Dat hebben mijn ouders nooit gedaan, nooit hun hele  huwelijkse leven.
Nu zijn ze eindelijk gescheiden,
dat vind ik fijn, dat is het beste voor hen beiden.
Hadden ze het alleen 32 jaar eerder gedaan,
dan hadden er geen kinderen tussen gestaan...