1 1 1 1 1 1 1 1 1 1

Langzaam loopt hij over straat,
hoofd gebogen door zijn zorgen.
Voetje voor voetje loopt hij door,
afwachted voor de dag van morgen.
Ergens herken ik je loopje,
alsof je bij iedere stap die je zet,
verschrikkelijke pijn doorstaat.
In elkaar gebogen een zielig hoopje.
Van schrik rolt er een traan over mijn wang,
ik mis je, mijn vader, al veel te lang.
Jij koos er voor ons niet meer te willen kennen.
Ik moet daar dagelijks opnieuw weer aan wennen.
Dit is toch echt jou keuze,
ik mis je nog elke dag.
Maar nu weet ik dat die keuze niet bij mij lag.
Opeens merk ik dat ik hem loop na te staren,
Eén seconde draai ik weg.
Kom even tot bedaren.
Als mijn ogen even later
zoeken naar die oude en zeer gebogen man,
krijg ik de schrik van mijn leven. Nee dit kan ik niet aan.
Die schim waarnaar ik staarde,
omdat ik iets dacht te herkennen...
Maar deze situatie is voor mij even wennen,
want na jou jaren niet meer gezien en gesproken te hebben
heeft een vreemde bezit van jou ziel genomen.
Want dat jij deze man bent, had ik niet durven dromen.
Om jou in deze situatie na jaren weer tegen te komen...
Gebogen loop je verder weg, ik wil wel maar weet niet wat ik zeg.
Die gebogen oude man is en blijft mijn vader!