Abortus

Was een meisje
van nog geen zestien jaar.
Ik raakte zwanger van een jongen.
Was in de wolken.
Was al drie maanden heen
toen mijn ouders het in de gaten kregen.
Veel geschreeuwd werd er tegen mij.
Moest het laten weg halen,
ik zat hier erg van te balen.
Een abortus werd overlegd achter mijn rug met de arts.
Ik moest toen met spoed naar het ziekenhuis.
Mocht in de ziekenzaal er niets van vertellen,
dat ik een abortus moest laten doen.
Pijn van binnen, huilen als een gek.
Wilde het kindje houden maar mocht het niet.
Een dag later werd het weggehaald.
Niemand wou nog naar mij in het ziekenhuis.
Mijn pa vond mij een hoer,
omdat ik zwanger was van een jongen
waar ik mee verloofd was toen.
Mochten niet trouwen,
zodat ik dit kindje kon behouden.
Zij vonden mij te jong om een gezin te stichten.
Kwetsende woorden werden ieder keer tegen mij geuit.
Mijn verloofde brak tussen hem en mij.
Alles ging verkeerd, ook in het ziekenhuis.
Het moest nog een keer overgedaan worden,
want er zat nog wat.
Bij elkaar heb ik een dikke maand daar gelegen.
Mocht toen naar huis
en vond het niet pluis.
Thuis verloor ik nog gedeeltes van het kindje.
Schrok mij kapot, zodat mijn oudste broer
van mij gegil schrok.
Zijn vrouw kwam bij mij en zei:
"Lieve meid wees niet bang.
Het zijn nog stukjes van het ongeboren kind.
Ik weet dat jij dit heel erg vind."
Maar alles is toen fout gegaan in mijn jonge jaren.
Wou dit kind heel graag.
Maar nu na al die jaren,
denk ik dat ik blij mag zijn aan de ene kant,
dat mijn ouders dit hebben gedaan.
Maar ook nog pijn als ik eraan denk
hoe zou het zijn geweest
als dit kindje nog had geleefd.